Elke dag spoel je een grondstof door de afvoer.
Alles wat door de afvoer gaat, eindigt uiteindelijk als rioolslib in een van de bijna 9000 rioolwaterzuiveringsinstallaties in Duitsland.
Elke gemeente, elke stad, elk dorp – allemaal produceren ze het. Ongeveer 1,7 miljoen ton droogstof per jaar.
En nu wordt het verrassend: rioolslib is geen afval, maar een grondstofopslag.
Het bevat fosfor – een element zonder welk geen enkele plant groeit en geen oogst mogelijk is.
De natuurlijke afzettingen zijn geconcentreerd in enkele landen, in de eerste plaats Marokko met ongeveer 70% van de wereldreserves.
Vanaf 2029 zal het terugwinnen van fosfor uit rioolslib daarom geleidelijk verplicht gaan worden in Duitsland.
Maar voordat fosfor of energie kan worden teruggewonnen, moet het slib worden gedroogd. Vers van de rioolwaterzuiveringsinstallatie bestaat het uit meer dan 95% water. Zelfs na mechanisch ontwateren ligt het percentage nog steeds rond de 70-80%.
Er is hier een reëel risico: te nat rioolslib kan zichzelf in de silo opwarmen door gistingsprocessen en daarmee methaangas opbouwen.
Na het pelleteren kunnen te droge korrels daarentegen een risico vormen op stofexplosie.
Beide maken het drogen een proces waarbij het vochtgehalte altijd exact bekend moet zijn.
We meten het vocht direct in de materiaalstroom – capacitief, in direct contact met het slib, in realtime. Zodat exploitanten van drooginstallaties altijd weten waar ze staan.
Rioolslib is geen marginaal probleem. Het raakt elke gemeente, elke waterraad en uiteindelijk ieder van ons.
